40’lı yaşlarda 3 kardeş; Nevzat, Beşir ve Zeynep.

Üçü de zihinsel engelli.

Çubuk Yıldırım Beyazıt Mahallesi’nde bir “gece kondu”da yalnız yaşıyorlar.

Üçü de bakıma muhtaç ama kimseleri yok. Anne babaları vefat etmiş. Bir abileri var, onun da evi ayrı ve sağlığı pek yerinde değil.

Nevzat ve Beşir sürekli dışarıda, geziyor. Gören yiyecek veriyor, cebine üç beş kuruş sıkıştırıyor.

Bu şekilde bir hayat, ne kadar sağlıklı, ne kadar güvenli?..

Önceki gün akşam korkulan oluyor; ısınmak için soba yakmaya çalışırken, evde yangın çıkıyor.

Yardımlarına komşuları yetişiyor.

Üç kardeş kurtarılıyor, evleri ise kullanılamaz hale geliyor.

Saat biraz daha geç olsaydı, konu komşu hiç görmeseydi üç kardeş feci şekilde can vermiş olabilirdi.

Bakıma muhtaç zihinsel engelli 3 kardeşin evde yalnız başlarına kalmalarına devlet neden ve nasıl müsaade edebiliyor? Bu insanlar neden devletin bakım evlerinde değiller?

Başımıza gelen felaketlerin ardından değil, öncesinde seferber olup, gerekli tedbirleri almayı ne zaman öğreneceğiz biz?..